Van Whitehills naar het Caledonisch Kanaal bij Inverness

Alweer vroeg op vanwege het tij. Om kwart voor vijf NL-tijd stonden we op ofwel kwart voor vier Schotse tijd. Om half zes verlieten we het krappe haventje van Whitehills. Vanwege lager wal en de stevige windvlagen, was het nog lastig om van de steiger af te komen. Maar met enig gemanoeuvreer lukte dat prima. Buiten stond een ZZO 5-6 bft. en met gereefde fok surfden we richting Inverness. Bij Port Knockie zeilden we langs een zeer fraaie rotskust met allerlei uitgesleten gaten en grotten. Even daarna viel de wind ineens helemaal weg en moesten we de motor bijzetten. De volgende haventjes heten Buckie en Lossiemouth. Klein en ondiep maar wel grappige namen. De Schotse kustlijn naar Inverness is zeer gevariëerd. Van imposante rotsachtige hooglanden naar duinachtige laaglanden met fraaie zandstranden. Ook bevinden zich hier vrij veel zeehonden. Op een rots bij Peterhead zagen we een hele school zitten en ook tijdens deze tocht stak er af en toe een nieuwsgierige zeehondenkop boven het water uit. Ons viel op dat ze hier een meer spitsachtige kop hebben dan bij ons in Nederland. Eveneens was het opvallend dat we nauwelijks of geen scheepvaart zagen. Zelfs geen pleziervaart. Een paar mijl voor Inverness zagen we een aantal tuimelaars, die wat kunstjes aan het maken was onder belangstelling van een grote groep mensen aan de wal. Helaas te ver om er een mooie opname van te maken. Om twee uur kwamen we in Inverness aan, We zijn bij de ingang van het Caledonisch Kanaal. Dat hebben we in ieder geval al bereikt. De havenmeester kwam al snel aangelopen met een informatieboekje in zijn hand. Dat doen ze hier in de Schotse havens bijna allemaal. Daar kunnen de Nederlandse jachthavens een voorbeeld aan nemen. Het plaatsje Inverness, waar we boodschappen wilden doen, ligt anderhalve km van de jachthaven. Toen het ook nog zachtjes begon te regenen, besloten we de wandeling er naar toe maar niet te maken en ons voor te bereiden op de reis door het Caledonisch Kanaal.