Naar het monster van Loch Ness

Gisteren hadden we van de havenmeester van Seaport Marina een A4-tje met sluitingstijden van alle draaibruggen en sluizen van het Caledonisch Kanaal gekregen. Om half elf NL-tijd konden we samen met alweer een ander Nederlands jacht en een vakantieboot met Amerikaanse toeristen er op door de draaibrug en voeren we de eerste sluis in, genaamd Dochgarroch, van een serie van vier sluizen achterelkaar getrapt omhoog. Het was een hele happening. Een van ons moest de wal op om de lijnen te bedienen en de schipper stuurde op de motor onze Carina steeds de volgende sluis in. We gingen wel 20 meter in totaal omhoog. Na een kleine twee uur waren we door deze serie sluizen heen. De laatste sluis voor deze dag kwam bij de aanloop van Loch Ness. Nog 22 sluizen te gaan. De schipper van de vakantieboot nam afscheid van ons met de mededeling "Greetings to the monster" en na ons antwoord "we will do" voeren we het beruchte Loch Ness in. We peilden al snel dieptes tegen de 200 meter. Op onze digitale kaart zagen we een maximale diepte van 229 meter staan. Even leek het er op of we het monster onder onze boot hadden, want de dieptemeter sprong ineens van ca. 100 meter naar 4 meter. Deze ondiepte stond niet op de kaart. Tot onze geruststelling zagen we geen monster. Vermoedelijk was het een grote meerval geweest, hoewel dat ook monsters kunnen zijn. Na 6 Nm, Loch Ness is ongeveer 20 Nm lang en een kleine 1,5 Nm breed, besloten we om te bekijken of we ergens in Loch Ness konden ankeren of aanmeren. Vlakbij een kasteel in een inham vonden we een eenzame meerboei en besloten we om deze maar te gebruiken. We horen het wel als het niet goed is, was onze gedachte. We lagen daar wel aan lagerwal, maar de golfslag stelde weinig voor en in de nacht zou de wind gaan draaien naar het westen en dan lagen we weer goed. Na even wat zon begon het in de avond te regenen. Indien het monster ons vannacht met rust laat, gaan we morgen naar Fort Augustus.