Naar Portland en op zoek naar zwarte cilinder

We verlieten onze meerboei in de rivier de Dart om kwart voor negen. Het was licht bewolkt, maar niet koud. We voeren langzaam langs het schitterend gelegen Dartmouth naar buiten. Dit was de vierde keer en toch maakt de sprookjesachtige aanblik van de vele gekleurde huisjes op de hoge hellingen en het kasteel aan de monding steeds grote indruk op ons.  Aan een steiger lag een raderstoomboot. Er stond een noordenwind kracht 3 beaufort en we zeilden met ruim zes knopen richting Portland Bill, waar we pas om half zes langs konden varen in verband met de sterke stroming. Het kan daar tot meer dan 6 knopen stromen en vergelijkbaar met de race of Alderney bij Cap de la Hague naar Guernsey toe. De afstand voor vandaag naar Portland was 52 Nm. Een containerschip voer voor ons langs en haalde een loods op uit Brixham om vervolgens weer verder te varen. Na 15 Nm viel de wind weg en moesten we de motor bijzetten. Om twee uur werden we opgeroepen door Solent Coastguard met de mededeling dat precies op onze koers naar Portland Bill er een zwarte cilinder in het water dreef. De afmetingen betroffen een meter in doorsnee en drie meter lang. We moesten opletten en melding maken als we de cilinder tegenkwamen. Hebben wij dat weer? Ja, dat hadden wij weer. Je zal er maar met grote snelheid tegen aan varen. Niet ver van de opgegeven positie zagen we inderdaad een zwarte cilinder drijven. Nadat we er heen gevaren waren bleken de afmetingen wel wat minder te zijn. De diameter was ca. 30 cm en de lengte twee meter. We maakten bij Solent Coastguard hier melding van, die ons bedankte en er een "navigational warning" van zouden maken. Even overwogen we om de metalen cilinder mee te nemen, maar je kan op zee niet voorzichtig genoeg zijn. Er zal bijvoorbeeld drugs in zitten en dat heb je dan aan boord. Geen risico nemen dus. Om  half zes en keurig op tijd voor de kentering van de stroom passeerden we Portland Bill met de fraaie vuurtoren op de rotspunt, die we in 2007 in windkracht 7 voor de eerste keer hadden gerond en we in hevige overfalls terecht kwamen. De toenmalige vuurtorenwachter  gaf het advies altijd de “inshore” route te nemen ofwel 100 meter van de rotskust af. En dat hebben we nu inmiddels vele malen daarna gedaan. In Portland was het druk, maar we kregen na lang wachten toch nog een mooie plek aan een langssteiger.